Blogia

Filohelenismo // Φιλελληνισμός

Un último regalo


ROMANCE PARA UNA GRECIA HERIDA

Alexis era tu nombre

Y en tierras griegas el sol

Veías cada mañana.

Tus sueños en el arcón

Guardados bajo la llave

Ilustre de tu candor

Dormían junto a la luna,

Eclipse de la ilusión.

La mano de la injusticia,

Amarga, cruda, feroz,

Quebró tu delgado cáliz,

Tus dedos de algodón,

Tu vientre flaco y desnudo,

Tu pecho de brisa y flor.

Abuso de autoridad

Tus ramas vivas cortó

Con toques de vanidad.

Quisieras haber sido son

De intensas músicas rojas,

Quisieras haber sido voz

De un campo de grandes dichas.

Mas pronto irrumpió y llegó

El filo de la violencia

Robándote tu color.

¿Por qué secaron tu aliento?

¿Por qué, tu cruel perdición?

Manzanas envenenadas,

Vacíos del esplendor,

Cadenas enronquecidas,

Vacíos del corazón.

Las calles te lloran todas

Y escancian su agrio dolor,

Salvaje brillo de sangre,

Perdida ya la razón.

El llanto nubla la vista,

El llanto produce ardor.

Las ruinas entre azucenas

Emiten triste canción;

Violetas del arroyuelo

De raudo curso veloz

Marchitas por la tristeza

Quedaron en tu nación.

Atenas te llora entera

Y Grecia y su alrededor,

También el resto del mundo,

Del mundo cada rincón.

La paz aguarda, ¿mas dónde?

Queremos su blanca flor,

Destino de enredadera

Envuelta en nuestro balcón,

Cadencia de melodías

Del fiel y buen ruiseñor,

Estancias de una agradable

Y humilde bella mansión,

En donde reinan con gloria

Los dones del digno honor,

En donde viven perfumes

Cual hálito de ilusión.

Que cesen, Grecia, tus penas,

Que lleguen la paz y el sol,

Que brinquen los saltamontes,

Que triunfe ya el amor.


Annula

 

Y con esto me despido por ahora, espero poder volver dentro de un tiempo. Hasta entonces, que seáis todos muy felices Guiño

El cigarro - Kotsiras

ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ 
 
Χάραξε και δε νυστάζω, σκέφτομαι τι μου ’πες χτες  
Άσε με να σε κοιτάζω κι άμα ξημερώσει ό,τι θες  
 
Γύρισε να σ’ αγκαλιάσω, τώρα ξέρω πως δε φταις  
Άσε με να σε χορτάσω κι άμα βγει ο ήλιος ό,τι θες  
 
Στο τσιγάρο που κρατώ, στον ένα μου Θεό  
να μη δώσει να ξημερωθώ  
Στο κορμί αυτό τ’ αγγελικό, στο στόμα που φιλώ 
έτσι μιά ζωή θα σ’ αγαπώ  
 
Ξάπλωσε να σε κρατήσω, κλείσαν όλες οι πληγές  
Άσε με να σε κοιμήσω, κι αύριο για σένα ό,τι θες  
 
Γύρισε να σ’ αγκαλιάσω, τώρα ξέρω πως δε φταις  
Άσε με να σε χορτάσω κι άμα ξημερώσει ό,τι θες  
 
Στο τσιγάρο που κρατώ...


EL CIGARRILLO 
 
Amaneció y no tengo sueño, pienso en lo que me dijiste ayer 
Déjame que te mire y cuando amanezca haré lo que quieras.  
 
Vuélvete para que te abrace, ahora sé que no tienes la culpa 
Deja que me sacie de ti y cuando salga el sol lo que quieras  
 
Por el cigarro que tengo en la mano, por uno de mis dioses 
que no me permita despertar  
Por ese cuerpo angelical, por la boca que beso  
así te amaré toda la vida  
 
Túmbate para que te guarde, se han cerrado todas las heridas  
Déjame que te duerma y mañana haré por ti lo que quieras  
 
Vuélvete para que te abrace, ahora sé que no tienes la culpa 
Deja que me sacie de ti y cuando salga el sol lo que quieras 
 
Por el cigarro que tengo en la mano...

La sábana - Kotsiras

ΤΟ ΣΕΝΤΟΝΙ  
 
Έχω το σεντόνι σου, το σεντόνι σου  
Το ’χω να με σκεπάζει  
Κι είναι η νύχτα θάλασσα, η νύχτα θάλασσα  
Που στα βαθιά με φωνάζει  
 
Μέρες ξημέρωσαν, τα δύσκολα πέρασαν  
Μα ο νους μου πίσω γυρνάει  
Φταίει το σεντόνι σου, το σεντόνι σου  
Που το άρωμά σου κρατάει  
 
Δε μετανιώνω, δε σου θυμώνω  
Μα αναρωτιέμαι που να ’σαι  
Μακριά μου τι φοράς  
Όταν κοιμάσαι  
 
Γύρω μου πράγματα, σκισμένα γράμματα  
Σκόρπια από δω και από κει  
Γίνονται θαύματα  
Μα στ’ άψυχα πράγματα  
Τι μπορεί να σωθεί  
 
Θα το παλέψω, θα ξαναπιστέψω  
Μα λόγο πια δεν κρατώ  
Φταίει αυτό το όχι σου  
Γι’ αυτό το όχι σου  
Όλα τ’ αρνιέμαι και εγώ  
 
Δε μετανιώνω, δε σου θυμώνω  
Μα αναρωτιέμαι που να ’σαι  
Μακριά μου τι φοράς  
Όταν κοιμάσαι  
 
Έχω το σεντόνι σου, το σεντόνι σου  
Σύννεφο που με τυλίγει  
Παίζω το τραγούδι σου, το τραγούδι σου  
Μα ο ουρανός δεν ανοίγει  
 
Δε μετανιώνω, δε σου θυμώνω  
Μα αναρωτιέμαι που να ’σαι  
Μακριά μου τι φοράς  
Όταν κοιμάσαι  
 
Δε μετανιώνω  
Μα όταν κρυώνω, αναρωτιέμαι που να ’σαι  
Μακριά μου τι φοράς  
Όταν κοιμάσαι

LA SÁBANA  
 
Tengo tu sábana, tu sábana  
Me estoy tapando con ella  
Y la noche es un mar, la noche un mar 
que me llama a las profundidades. 
 
Amanecen los días, han pasado las dificultades 
Pero mi mente vuelve atrás  
Tiene la culpa tu sábana, tu sábana 
que conserva tu aroma. 
 
No me arrepiento, no estoy enfadado contigo  
Pero me pregunto dónde estarás 
Lejos de mí, qué llevas puesto  
Cuando duermes 
 
A mi alrededor cosas, cartas rotas  
Tiradas aquí y allá. 
Suceden milagros  
Pero entre las cosas inanimadas 
qué puede salvarse. 
 
Lucharé, volveré a creer  
Pero ya no mantengo mi palabra  
Tiene la culpa ese “no” tuyo  
Por ese “no” tuyo  
Yo también lo niego todo  
 

No me arrepiento, no estoy enfadado contigo  
Pero me pregunto dónde estarás 
Lejos de mí, qué llevas puesto 
Cuando duermes.
 

Tengo tu sábana, tu sábana

que me envuelve como una nube  
Estoy tocando tu canción, tu canción 
Pero el cielo no se abre. 
 
No me arrepiento, no estoy enfadado contigo  
Pero me pregunto dónde estarás 
Lejos de mí, qué llevas puesto 
Cuando duermes.
 
No me arrepiento 
Pero cuando tengo frío me pregunto dónde estarás  
Lejos de mí, qué llevas puesto
Cuando duermes

Cada vez que me miras - Alkistis Protopsalti

ΑΛΚΗΣΤΗΣ ΠΡΩΤΟΠΣΑΛΤΗ  -  Κάθε φορά που με κοιτάζεις  
 
Κάθε φορά που με πληγώνεις

θέλω να τρέξω να κρυφτώ

απ’ όλα όσα εσύ δεν ξέρεις,

από τον άλλο μου εαυτό

μα όπου κι αν είμαι είσαι μαζί μου

και μ’αρρωσταίνει το γιατί

γιατί εκεί που κλαίει η αγάπη

ο εγωισμός κάνει γιορτή.  
 
Κάθε φορά που με τρομάζεις

με μια κουβέντα τυπική

θέλω να μπω να ταξιδέψω

στην αύρα μου την παιδική

μα όπου κι αν είσαι είμαι μαζί σου

και με πονάει το γιατί

γιατί εκεί που κλαίει η αλήθεια

η μοναξιά κάνει γιορτή.  
 
Μα αυτή η αγάπη

χάνει χρόνια,

χάνει λέξεις

χάνει όρκους

και στιγμές

Κι εγώ αντέχω

που δε σ’ έχω

κι όμως σ’έχω

Έλα σ’ αφήνω

στην καρδιά μου

αν το θες.

Αυτή η αγάπη

χάνει χρόνια. 
 
Κάθε φορά που με κοιτάζεις

παίρνω τον ήλιο αγκαλιά

κι όταν τα μάτια χαμηλώνεις

θέλω να πέσω στη φωτιά

μα όπου κι αν είσαι είμαι μαζί σου

και μη ρωτήσεις το γιατί

γιατί όταν βγαίνει ουράνιο τόξο

ο ουρανός κάνει γιορτή!

 
Αυτή η αγάπη...  
 
Κάθε φορά που με πληγώνεις

θέλω να τρέξω να κρυφτώ...

Cada vez que me haces daño

quiero correr a esconderme

de todo lo que tú no sabes,

de mi otro yo

pero esté donde esté, estás conmigo

y me enferma el porqué,

porque allí donde llora el amor

el egoísmo está de fiesta.  
 
Cada vez que me asustas

con una palabra típica 

quiero entrar para viajar

en mi aura infantil

pero estés donde estés, estoy contigo

y me enferma el porqué

porque allí donde llora la verdad

la soledad está de fiesta.  
 
Pero este amor

pierde años

pierde palabras

pierde promesas

y momentos

Y yo resisto

aunque no te tengo

y sin embargo te tengo

Ven, te dejo

en mi corazón

si lo quieres.

Este amor

pierde años. 
 
Cada vez que me miras

tomo al sol en mis brazos

y cuando bajas la mirada

quiero caer en el fuego

pero estés donde estés estoy contigo

y no preguntes el porqué

porque cuando sale el arcoiris

el cielo está de fiesta!

 
Este amor...  
 
Cada vez que me haces daño

quiero correr a esconderme...

Antonio Torres Heredia - García Lorca

Del poeta granadino Federico García Lorca... con música de Theodorakis y la voz de María Farantouri.

Mana mou Hellas - Mi madre Grecia

 Risa

Μάνα μου Ελλάς     Mi madre Grecia

Δεν έχω σπίτι πίσω για να ρθω
ούτε κρεβάτι για να κοιμηθώ
δεν έχω δρόμο ούτε γειτονιά
να περπατήσω μια Πρωτομαγιά

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
μου τα ‘πες με το πρώτο σου το γάλα

Μα τώρα που ξυπνήσανε τα φίδια
εσύ φοράς τα αρχαία σου στολίδια
και δε δακρύζεις ποτέ σου μάνα μου Ελλάς
που τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
μου τα ‘πες με το πρώτο σου το γάλα

Μα τότε που στη μοίρα μου μιλούσα
είχες ντυθεί τα αρχαία σου τα λούσα
και στο παζάρι με πήρες γύφτισα μαϊμού
Ελλάδα Ελλάδα μάνα του καημού

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
μου τα ‘πες με το πρώτο σου το γάλα

Μα τώρα που η φωτιά φουντώνει πάλι
εσύ κοιτάς τα αρχαία σου τα κάλλη
και στις αρενες του κόσμου μάνα μου Ελλάς
το ίδιο ψέμα πάντα κουβαλάς.

No tengo casa a la que volver

ni cama para dormir,

no tengo calle ni barrio

para caminar un uno de mayo.

 

Las grandes palabras mentirosas

me las dijiste con tu primera leche.

 

Pero ahora que han despertado las serpientes

tú llevas puestos tus antiguos adornos,

y jamás derramas una lágrima, madre Grecia,

que a tus hijos los vendes como esclavos.

 

Las grandes palabras mentirosas

me las dijiste con tu primera leche.

 

Pero entonces cuando yo te hablaba de mi destino

te habías vestido con tus antiguos lujos

y en el bazar me tomaste como una gitana a un mono,

Grecia, Grecia, madre de la pena.

 

Las grandes palabras mentirosas

me las dijiste con tu primera leche.

 

Pero ahora que el fuego brota de nuevo

tú miras tus antiguas bellezas

y a las arenas del mundo, madre Grecia,

siempre transportas la misma mentira.

 

 

Los dioses de la mitología griega, 3 al 11 (FIN)

Los dioses de la mitología griega, 1 y 2

Dura ocho minutos y medio cada uno, aproximadamente. Continuará otro día... :)